Kanlı cam parçaları

Rüzgarın uğultulu sesleri hafif aralık camımdan girip odamın içinde dönerken tüm ağrılarımı dindiricek olan tek şeyide kaybediyorum , benliğim... Geçmişim silik anılardan, sikik sanrılardan ibaret. Tamamen hissizleşmiş duygularım ve yok olan benliğimin yerini dolduran tek şey küllüğümde kendi kendine yanıp biten sigaram. Çok ortak yönümüz var yakılıp içilmeyi unutlmuş bir sigara gibi bitiyorum her seferinde tekrar yanıp sönüyorüm. Sokak köpekleri bile havlamıyor artık hepsi alıştı bana, ellerim cebimde kapşon takılı yanlız yürüdüğüm tenha varoş sokaklarda kaybolan gençliğimi kovalıyorum. Yolun sonu çok karanlık işte ait olduğum yer burası, o karanlık hem evim hem büyüdüğüm yer. Herkesin girmeye korktuğu sokaklara gömdüm gençliğimi Mezar taşımda tek bir yazı: YAŞIMI SORMAYIN BANA BEN YAŞAMADIM 

03.40 Karanlık odamın içinde aldığım hırıltılı nefes dışında hiçbir ses yok. İçimdeki öfkeyi çatlak aynamda gördüğüm ruha kusuyorum. Okadar öfkeli gözlerle bakıyorki bana aynanın içinden fırlayıp kanımı içiçekmiş gibi, gözlerim kan çanağı olmuş vaziyette sigaramı yakıyorum bedenime ağır gelen ruhumla beraber karşılıklı oturuyoruz.  03.55 Sokaklardan kan kokusu yükselirken kulağımı yaşayan cesetlerin çığlıkları tırmalıyor. Mor göz altlarım gecenin karanlığına karışırken ölümü düşünüyorum, Dar sokak aralarında Bali çekip hiç görmediği ailesine söven çocuklar gibi çaresiz ama bir okadarda sinirliyim. Ayın parıltısı gözlerimi kamaştırırken içten içe ölüyorum, yorgunluktan tutmayan bacaklarımla kendimden koşarak uzaklaşmak istiyorum  04.00 Ruhuma zincirli prangalarımla etimi kemiren kâbuslarımın yanına dönüyorum 

  Karşımda duran bütün bu insanların hepsi birer et yığını ne için yaşadıklarını bile bilmedikleri halde nefes almaya devam ediyorlar bense karanlık odamda boş bakan gözlerle aynada kendimi izliyorum. Saat kaç bilmiyorum veya bugün günlerden ne? Bilmediğim anlam veremediğim tonla şeyin içinde bunlar çokta umurumda olmayan sorular. Ne için doğdum, amacım ne, niye bu kadar acı?  Daha geçen ay temizledim rehberimdeki ölen arkadaşlarımı, sabaha karşı ne kadar fotoğrafımız varsa sildim ağzımda sigaramla. Hangisi hak etti ölmeyi, veya aileleri hak etti mi tüm bu yaşananları. En önemlisi ben neden hala hayattayım?  Şuan yüzümdeki kırışıklıkları inceliyorum 19 yaşında bir ruh 40 yaşında bir beden. Ruhum bedenime ağır gelmeye başlıyor tekrardan, kardeşim için burdayım hala. Beni bu dünyaya bağlayan tek şey o olduğu halde başka bir sebep arıyorum. İlerde nasıl bir hayatım olucak, nasıl bir insan olucam, bu ve bunun gibi sorular sürekli kafamı meşgul ederken. Nereye kada...

  14 yaşımda ilk defa alkol aldığımdaki o rahatlamayı asla unutamıyorum. Şuan 19 yaşındayım alkole bağımlı değilim o rahatlamaya bağımlıyım hem kafamı uyuşturan hemde legal olan tek şey bu olduğu için dışarıdan alkolik gibi duruyorum. Bir ay önceye kadar her gün en az 2 bira içmeden duramıcak haldeydim, içmediğim günlerde sinirlerim gergin gezerdim ellerimin titremesi yüzünden elimde sigara bile tutamıyordum. Ruhumla olan kavgamı sadece alkol içerek dindirebiliyordum paranoyalarımın tek çaresiydi ne birileriyle konuşmak ne ilaçlar fayda ediyordu. Şimdi o içtiğim 2 bira kafamı uyuşturmuyor bile su gibi akıp gidiyor damarlarımdan küçüklüğümü çok özledim tek derdimin kanayan dizim olduğu zamanları. Neden böyle oldu neye ihtiyacım var? Alkol mü? para mı? aşk mı? Hayır hiçbiri değil sadece biraz toprak. Her gece ağlamaktan sırılsıklam olan yastığım bile sıkıldı benden. Aslında ben kendimden sıkılmış olabilirim yastık benden değil...

  Hayatımın hiçbir noktasında ölümden korkmadım hani derler ya bir şeyi ne kadar istersen okadar imkansızlaşır diye ölümde benim için bir okadar imkansız. Bir kaç yıl önce uyurken umarım son kez kapatırım gözlerimi diyip uyuyordum. Artık uyuyamıyorum bile trajikomik, azraille barbut/BJ oynamadan gitmicem bu dünyadan. Herkesi gömüp sevdiklerimin mezarlarının başında vericem son nefesimi. Elimizdeki ikinci el kaderler ve kanlı aynalarla nereye kadar yaşarsak artık...

Her gece bir öncekinden daha karanlık. Ruhum acı içinde kıvrınırken zihnim sessiz çığlıklar atıp duruyor acı içindeyim. Göz altlarım umrumda olmayan geleceğim kadar karanlık. Hayattayken cehennemi yaşıyorum haviyedeyim heryerim yara izi dolu. Tenim kavrulurken zevkle çığlık atıyor gibiyim ve beni buradan hiçbir güç kurtaramaz ben buraya aitim çıkış yolum yok hiçbir şansım yok. Üç günlük dünyada ne ilk günün hevesi kaldı ne son günün korkusu. Kaybedicek hiçbir şeyim kalmadı of çekmekten solan bir ciğer dışında...

 Türkler olarak 16 20 yaş arasındaki her türlü insanın içinde bulunduğu psikolojik durumları ciddiye almayıp ergen işte diyip geçiştirme gibi bir olayımız var. Peki bu durum cidden ergenlikten dolayı mı yoksa toplumun kalıplaşmış algıları yüzünden mi. Ben 19 yaşında Türkiye'de yaşayan bir erkeğim özellikle erkek olmanın baskılarıyla beraber yaşadığım bir ton kaygı sorunum var şu zamana kadar yaşadığım olaylar, tanıştığım insanlar ve girdiğim çıktığım ortamlar yüzünden yaşadığım travmalarla beraber zihnime kazınmış çok  ideoloji var bu travmaların bende yarattığı bir sorun daha var. Oda uykusuzluk oluyor yaklaşık 5 yıldır hiçbir şekilde düzene sokamadım bu durumu kime anlatsam işe başla düzelirsin, ergenliktendir, havalı mı sence ya da büyüdün mü şimdi uyumayınca gibi sözlere maruz kaldım çok kez. Her gece hangi iblislerle savaştığımı neden uyuyamadığımı sormadılar ve kimse kendi hatalarını kabul etmedi bizimde etkimiz var demedi tek suçlu ben oldum. Hiçbir zaman suç tamamen be...