Kanlı cam parçaları

Yanlız başıma iskelede oturuyorum hafif bir müzik eşliğinde, bir tane bira alıcak param bile yok her şey birbirine karıştı. Geçmişe dair tüm düşüncelerim anılarım bulanık su birikintisi gibi hiçbiri net değil. Gözlerim dalıp gidiyor saatlerle beraber, zaman mekan algımı iyice yitirdim bir dakika bir saniye gibi gelip geçiyor. İçimi boş kağıtlar dışında dökebildiğim bir şey yok çok doldum damlarsa ziyan olucak. Keşke küçük bir çocuk olarak kalsaydım. Kurtulmak mı istiyorsun yoksa kurtarılmayı mı bekliyosun...

Whole life is a time waste Days seem sometimes as if they'll never end  Sun digs its heels to taunt you But after sunlit days, one thing stays the same Rises the moon Güzel günler olmasa kötü günlerin ne anlamı kalır? Kötü günler olmasa güzel günlerin peki. İzmarit ve yanmamış bir sigaranın arasındaki tek fark ateş değmemiş olması mı? yoksa ateşin değmesi için beklemesi mi?. Mutsuz insanlarla mutlu insanların arasındaki tek fark yaşadıkları mı yoksa yaşayamadıkları mı? bence ikiside değil tamamiyle bakış açısı. Hayat uzun metrajli bir film trajedi mi başarı hikayesi mi hepsi senin elinde belki ironik bir trajikomedi bile olabilir. Yaşamak için kendine bir sebep bul ve yol çiz ardına bakmamak bazen iyi bir seçenek tabi başarabilirsen önüne bakmazsan yolunu bulamazsın. Kendine iyi bak ya da bakma kimin umurunda...

                                               03.44         Şehrin zehirli havası suratımda raks ediyor bu sisli dar sokaklarda. Sigara titriyo elimde kan dolmuş gözlerim, bin yara izli bir vücudun içine sıkışmış bu aciz ruhum bedenimi yırtmaya çalışıyor. Sessiz çığlıklar çınlatıyor kulaklarımı. Buğulu camlara vuran sarı ışıklar dışında aydınlatan hiçbir şey yok bu caddeyi, Aralık ayının keskin ayazı ve gacırdayan tahta pencerelerde olmasa tek bir ugultu, ses bile yok sanki tek kaldım bu yeryüzünde. Yaşımın bir önemi kalmadı artık bana yaşımı sormayın ben yaşamadım

işten çıktım eve dönüyorum kafam yine bi dolu sorun, boşaltamıyorum ne yapsamda. bazen düşünüyorum neden geleceğim hakkında hicbir zaman emek sarf etmedim diye her sey lise 2. sınıfa kadar cok güzeldi derslerimde iyiydi ta ki o çocuğun ailesi kaza geçirene kadar. evime dogru yürüyorum gecenin karanlığı ve loş bir ay ışığıyla. yapmam gereken o kadar çok şey var ki saymakla bitmez ben böyle yaşamayı red ediyorum. üç kuruş para için ağır işlerde çalışmayı hem uykumdan hem sosyal hayatımdan uzaklaşmayı. kafamdaki o ses sürekli daha fazla şiddetlenmeye devam ediyor