Kâbus

03.40
Karanlık odamın içinde aldığım hırıltılı nefes dışında hiçbir ses yok. İçimdeki öfkeyi çatlak aynamda gördüğüm ruha kusuyorum. Okadar öfkeli gözlerle bakıyorki bana aynanın içinden fırlayıp kanımı içiçekmiş gibi, gözlerim kan çanağı olmuş vaziyette sigaramı yakıyorum bedenime ağır gelen ruhumla beraber karşılıklı oturuyoruz. 

03.55
Sokaklardan kan kokusu yükselirken kulağımı yaşayan cesetlerin çığlıkları tırmalıyor. Mor göz altlarım gecenin karanlığına karışırken ölümü düşünüyorum, Dar sokak aralarında Bali çekip hiç görmediği ailesine söven çocuklar gibi çaresiz ama bir okadarda sinirliyim. Ayın parıltısı gözlerimi kamaştırırken içten içe ölüyorum, yorgunluktan tutmayan bacaklarımla kendimden koşarak uzaklaşmak istiyorum 

04.00
Ruhuma zincirli prangalarımla etimi kemiren kâbuslarımın yanına dönüyorum 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

DEPRESSED

я живу

𝕮𝖊𝖘𝖊𝖙𝖑𝖊𝖗𝖎 𝖉𝖆𝖓𝖘𝖆 𝖐𝖆𝖑𝖉𝖎𝖗