Я умираю

​   

 Yarım kalan her şey için bir sigara daha…

Zaman zincirlerinden kurtulmuş bir tazı edasıyla kaçıyor, ben ise yakalayamıcağımı bilmeme rağmen kovalamayı bırakmıyorum. Yavaş yavaş tüm gücümü yitiriyorum, bunun fazlasıyla farkındayım ve bunun üstümdeki yükü kaldıramıcağım kadar ağır. Algılarımın ötesinde varlıklarla savaş içindeyim, akan litrelerce kanın zeminde oluşturduğu gölet geleceğin habercisi, ve hiç iyi şeyler görmüyorum.

Her geçen gün biraz daha azalıyorum, sırf sevdiklerimi sıkmamak için diyolog kurmaktan kaçınır hale geldim, hayatımı onlara adadım çünkü. Onlar üzülmesin, araları bozulmasın, yaralanmasınlar diye uğraştım. Kardeşlerim ve ailem için koştururken kendimi unuttum, o kadar alıştım ki bu duruma artık istesemde kendime odaklanamıyorum, fazlasıyla yardıma ihtiyacım var, hayata karşı tüm tecrübelerim yetersiz artık.

Dinlediğim müzikleri duymuyorum bile. Biri bitip biri başlarken farkına varmadan albümler bitiyor, çok sevdiğim dostlarımdan birisi bana ‘‘sen acı çekmeye alışmışsın güzel şeylerin içinde bile kendini üzücek bir şeyler buluyorsun’’ demişti.

Okuduğum bir kitapta ‘‘ Hayatımdaki düğümleri çözücek kadar uzun tırnaklı kimse yok, ben ise tırnaklarımı uzatmayı uzun zaman önce bıraktım.’’ diye bir cümle okumuştum, tamamiyle beni yansıtıyordu. Hayatımı değiştiren bir kaç olaydan sonra kadınlarla sadece arkadaşlık kurmakla ve bir daha asla ilişki yaşamamakla ilgili yemin ettiğimi hatırlıyorum. Bir kişiyi daha peşimden karanlığa sürükleyip onu orada kaybetmek istemiyorum, yaratılışımda eksik olan her şeyi sikiyim. Belki birine ihtiyacım vardır bilmiyorum tek bildiğim şey ihtiyaç duyduğum için değil de tutkuyla ve romantizmle, sadakat ve saygıyla kurulmuş bir ilişki olması gerektiği için istemediğim. Çünkü bu duyguları uzun zaman önce yitirdim ve kimseyi yalandan hislerle oyalamak istemiyorum. Kimse buraya kadar okumadı biliyorum ve gerçekten umurumda değil.

Yarım kalan her şey için bir sigara daha…